भगवान निराकार जगन्नाथ जी यांच्या सांगण्यावरून महात्मा पंचसखाओ यांनी भविष्य मलिका रचली होती. भविष्य मलिका मुख्यतः कलियुगाच्या समाप्तीशी संबंधित सामाजिक, भौतिक आणि भौगोलिक बदलांच्या वैशिष्ट्यांचे वर्णन करते. धर्मग्रंथ लिहिण्याव्यतिरिक्त, श्री जगन्नाथजींच्या मुख्य क्षेत्राचे वर्णन आदि वैकुंठ (नश्वर वैकुंठ) असे केले आहे. कलियुगाची ५ हजार वर्षे उलटल्यानंतर भक्तांच्या मनातील शंका दूर करण्यासाठी पंचसखांनी सांगितले की, भगवंताच्या इच्छेनुसार श्री जगन्नाथजींच्या नीलांचल परिसरातून विविध चिन्हे दिसू लागतील आणि त्या संकेतांचे पालन केल्याने कलियुगातील भगवान आणि कलियुगाच्या समाप्तीबद्दल भक्तांना कळेल. ही सर्व वस्तुस्थिती आपण खाली दिलेल्या श्लोकांवरून समजू शकतो:-
"दिव्या सिंग अंके बाबू सरब देखीबु,
छडी चका गलु बोलि निश्चय जानिबु
नर बलुत रुपरे अंबे जनमिबु"
(गुप्त ज्ञान- अच्युतानंद दास)
वरील श्लोकात, महात्मा अच्युतानंद जी, महाप्रभू श्री जगन्नाथ यांचे पहिले सेवक आणि सनातन धर्माचे ठाकूर राजा (दिव्या सिंग देव IV) वर्णन केले आहे. महापुरुषाने असेही नमूद केले आहे की, जगन्नाथ परिसरातील महाराज इंद्रद्युम्नच्या परंपरेनुसार वेगवेगळ्या वेळी जगन्नाथ क्षेत्राचा कारभार वेगवेगळे राजे होते. जेव्हा चौथ्या राज्याचा दिव्यसिंह देव वर उल्लेखिलेल्या राजांचा प्रतिनिधी म्हणून कार्यभार स्वीकारतो तेव्हा कलियुगाची ५००० वर्षे होऊन गेली असतील. यातून महापुरुष अच्युतानंद यांनी दोन गोष्टी सिद्ध केल्या, एकीकडे चौथा दैवी सिंह देव राजा म्हणून विराजमान होणार आहे, तर दुसरीकडे कलियुगाची ५ हजार वर्षे पूर्ण झाली आहेत आणि आज कलियुगाचे ५१२५ वे वर्ष सुरू आहे.
महात्मा अच्युतानंदांनी मलिकामध्ये त्याचे सत्य प्रकट केले आणि वर्णन केले की जेव्हा चौथे दिव्यसिंह देव महाराज, श्रीक्षेत्राचा राजा सत्तेवर असतील (जे सध्या ते आहेत) तेव्हा तो कलियुगाच्या समाप्तीचा पुरावा असेल. पुन्हा महापुरुष अच्युतानंद जी यांनी वरील ओळींमध्ये स्पष्ट केले की जेव्हा चौथा दैवी सिंह राजा ओरिसाच्या श्रीक्षेत्रात राज्य करेल तेव्हा भगवान जगन्नाथ कल्की अवतार घेतील आणि भगवान जगन्नाथ मानवी शरीर धारण करतील आणि कल्की अवतार घेऊन धर्माची स्थापना करतील.
महापुरुष अच्युतानंदजींनी स्पष्टपणे सांगितले आहे की, चौथ्या दिव्य सिंहाच्या काळात कलियुगाचे वय पूर्ण होईल आणि भगवान जगन्नाथ कल्किच्या रूपात ब्राह्मणाच्या घरी बालक म्हणून जन्म घेतील. महापुरुष अच्युतानंदजींनी त्यांच्या अष्टगुजरीत स्पष्ट केले आहे:-
"पूर्वा भानू आबा वेस्टमेन जिब अच्युत बचन आतां नोहिब ।
अनेक पर्वत शिखरे अच्युतचे म्हणणे खोटे आहे.
गु l सूर्यकु मु करीं आस ठिके भानिले श्री अच्युत दास “
स्पष्टीकरण :-
महान माणूस अच्युतानंद जी गडगडाटी आवाजात मलिकेची शुद्धता आणि सत्यता घोषित करतात. भक्तांच्या मनात भक्ती आणि श्रद्धा जागृत करताना ते म्हणतात की सूर्य पश्चिमेला उगवेल, पर्वत शिखरावर कमळ फुलले तरी त्यांनी लिहिलेले शब्द खोटे ठरणार नाहीत.
"दिव्य केशरी राजा होईब तेबे कलियुग सारीब
IV दिव्या सिंग थिब ते काळ्या कलियुगात"
स्पष्टीकरण:-
महापुरुष अच्युतानंद यांनी वरील ओळीत लिहिले आहे की जेव्हा ओरिसाच्या श्रीक्षेत्रात राजा 'दिव्या सिंग देव' IV जर सरकार प्रभारी असते तर कलियुग संपले असते आणि सत्ययुग सुरू झाले असते, पण सत्ययुगाचा प्रभाव कुठेही दिसत नाही. याचे पुन्हा पुन्हा महात्मा अच्युतानंदजींनी आपल्या शब्दांत समर्थन केले आहे. महापुरुष जगन्नाथदासजी माता राधारणीच्या हास्याने अवतरले होते.त्याचा आणखी एक मित्र) यांनीही त्यांच्या भाषणाचे समर्थन केले आहे.
"पुरुषोत्तम देब राजंक थारू, राजा हेबे सेठारू अनबिन करतो,
अनबिन राजा परे राजा नाही औ,अकुली होईबे कुलकु बोहू".
वरील ओळींमध्ये महापुरुष श्री जगन्नाथ दासजींनी लिहिले आहे की या जगन्नाथ क्षेत्राचे पहिले राजा श्री पुरुषोत्तम देव असतील. सर्वप्रथम, राजा श्री पुरुषोत्तमदेव यांच्यासह 19 राजे मंदिराच्या कारभाराची जबाबदारी सांभाळतील.
सध्या मलिका यांचे म्हणणे खरे ठरत आहे आणि १९वे राजा म्हणून श्री दिव्यसिंह देव चतुर्थ हे ही जबाबदारी पार पाडत आहेत तसेच महापुरुष श्री जगन्नाथदास यांनीही लिहिले आहे की १९वे राजा श्री दिव्या सिंग हा देव चतुर्थ असेल आणि त्याला पुत्र नसतील. मलिकेचे म्हणणे सत्य मानून आज महाप्रभूंचे भक्त ते सत्य मानत आहेत. त्या महापुरुषांनी 600 वर्षांपूर्वी लिहिलेल्या सर्व गोष्टी आज सातत्याने कमी होत आहेत. त्यामुळे कलियुग संपून धर्म स्थापनेचा व गुप्त कार्याचा काळ सुरू असल्याचे सिद्ध होते. महापुरुष अच्युतानंद जी यांनी भविष्यातील मालिकेत रचना केली आहे:-
"चुलारू पाथर जेबे खासीब सुत, खासले अनला बेड रु हेब ई काळी टोपी."
पुन्हा एकदा श्री जगन्नाथाच्या क्षेत्रावर लक्ष केंद्रित करून, महापुरुष अच्युतानंद दास जी यांनी भूमालिका ग्रंथात भक्तांना कळवले आहे की श्री जगन्नाथ धामच्या मुख्य मंदिरातून दगड कधी पडेल तेंव्हा समजावे की कलियुग संपला आहे. महापुरुषांचे हे विधान आता खरे ठरले आहे. मागच्या दिवशी 16.6.1990 रोजी श्री मंदिराच्या आवळा बेड्यातून एक दगड पडला होता, त्याची चौकशी करण्यासाठी केंद्रीय अर्थसंकल्प विभागाने एक समिती गठीत केली होती, परंतु आजपर्यंत शास्त्रज्ञांना एवढा मोठा दगड कशामुळे पडला हे शोधून काढता आलेले नाही.1 टन पेक्षा जास्त) ते मंदिरात कोठून आले आणि कसे पडले? शास्त्रज्ञांसाठी ही आश्चर्यकारक घटना असून हा संशोधनाचा विषय बनला आहे. सर्व महात्म्यांचे आणि ऋषींचे म्हणणे खरे असल्याचे सिद्ध झाले आहे आणि ते भक्तांसाठी एक लक्षण होते. जगन्नाथ मंदिराच्या आतील आवळा बेड्यावरून पडलेला दगड हा कलियुगाच्या समाप्तीचा पुरावा आहे.
महापुरुष अच्युतानंदजींनी त्यांच्या भविष्य मालिका ग्रंथ गरुड संवादात नमूद केले आहे की, एके दिवशी प्रभूंचे मुख्य भक्त विनितानंदन गरुड यांनी महाप्रभूंना विचारले की, "भगवान, तुम्ही चारही युगात अवतार घेतलात आणि कलियुगाच्या शेवटी तुम्ही कल्कि अवतार घ्याल, तेव्हा देवाचे चारयुगांचे मिलन होईल आणि देवांचे मिलन होईल. नीलांचल, दारु ब्रह्मातून साकार ब्रह्म होईल, मग नश्वर वैकुंठातून भक्तांना कोणती चिन्हे दिसतील, ज्यामुळे तुमच्या कल्की अवताराची वेळ आली आहे आणि भक्तांनी मलिकेचे अनुसरण करावे आणि तुमचा आशीर्वाद घ्यावा असे भक्तांना समजावे?" महान पुरुष अच्युतानंद यांनी भविष्य मलिका मध्ये लिहिले आहे:-
"बाद देउल कु आप जेबे तेज्या करिबे,
की जर तुम्हाला चिन्हे दिसली तर प्रत्येक व्यक्ती तिथे असेल.
वरील ओळींचा अर्थ असा आहे की:-
भगवान नीलाचल निघून गेल्यावर भक्तांना एक चिन्ह मिळेल जे पाहूनच विश्वास बसेल. तेव्हा भगवान श्रीकृष्ण म्हणत आहेत:-
"गरुड मुख्कु चाहीं कहूचंति अच्युत,
क्षेत्र रे राहिबे अनंत बिमला लोकनाथ.
या ओळींमध्ये देव गरुडाला म्हणत आहेत की:-
"जेव्हा मी नीलाचल सोडेन, तेव्हा माझा मोठा भाऊ बलराम नीलाचल प्रदेशाची जबाबदारी घेईल आणि नीलाचल प्रदेशाचा क्षेत्रधेश्वर होईल, शक्तीस्वरूपिणी मां विमला आणि लोकनाथ महाप्रभू त्या वेळी त्या प्रदेशात असतील, पण माझा जन्म मानव रूपात होईल."
मग गरुडाने विचारले की तू नीलाचल सोडला आहेस हे मलिका वाचून भक्ताला समजेल असे पहिले चिन्ह कोणते असेल? महापुरुष अच्युतानंदांनी पुन्हा वर्णन केले आहे:-
"देऊल रु चुन छदीब, चक्र बकर होईब, महालिया होई भारत अंक कटौ थीब."
वरील ओळींचा अर्थ असा :-
श्री जगन्नाथ जीच्या मुख्य मंदिरातील चुन्याच्या लेपातून काही चुना निघेल, तेव्हा श्री जगन्नाथ मंदिराच्या शिखरावरील नीलचक्र थोडे वाकडे होईल आणि त्या वेळी भारताची आर्थिक स्थिती चांगली नसेल.
वरील ओळीवरून कळते की, जेव्हा जगन्नाथ मंदिरातून चुन्याचा लेप पडला तेव्हा त्यावेळचे पंतप्रधान डॉ. चंद्रशेखर होते आणि त्यांनी 3000 टन सोने गहाण ठेवून भारतातील पैशाची कमतरता भरून काढली आणि त्यानंतर भारताचे पंतप्रधान नरसिंह राव यांनी भारताच्या आर्थिक धोरणात बदल करून आर्थिक उदारीकरणाचे धोरण स्वीकारून परिस्थिती सुधारली. मलिकाच्या वरील ओळीवरून हे सिद्ध होते की अच्युतानंद जी यांनी 600 वर्षांपूर्वी जे सांगितले होते ते जगन्नाथ मंदिराला चुना लावला जाईल तेव्हा भारताची आर्थिक स्थिती चांगली राहणार नाही आणि आज ते सिद्ध झाले आहे. महाप्रभू श्रीकृष्ण दुसऱ्या चिन्हाबद्दल सांगतात:-
"बाद देउल रु पत्र जेबे सचिव पुन,
"गृहधर पक्षी जे बसिब अरुण रस्तंभें."
या ओळींचा अर्थ असा की :-
जेव्हा आमला बेड्यावरून दगड पडेल तेव्हा सूर्यपुत्र अरुण (अरुणस्तंभ) वर गरुड किंवा गिधाड बसेल. यावरून आपण असा अंदाज लावू शकतो की, ज्या वेळी आवळा बेड्यावरून दगड पडला त्या वेळी अरुण स्तंभावर एक भक्षक गिधाड पक्षीही बसला होता.
आपल्या शास्त्रीय परंपरेनुसार एखाद्या घरावर गिधाड पक्षी बसले तर ते त्या घरात राहणाऱ्या लोकांसाठी आगामी संकटाचे लक्षण आहे, हे मलिका यांच्या लिखाणातूनही सिद्ध झाले आहे. तसेच श्री जगन्नाथ मंदिराच्या अरुण स्तंभावर बसलेल्या गिधाड पक्ष्याचे दर्शन हे जगभरातील मानवांसाठी मोठ्या संकटाचे लक्षण आहे. म्हणजेच हे कलियुगाच्या समाप्तीचे आणि धर्माच्या स्थापनेचे पहिले लक्षण मानले जाते. तेव्हा महापुरुष अच्युतानंद भक्त शिरोमणी गरुडजींना म्हणाले:-
“एही संकेत कु जनिता हेतु माती की नेई,
तोरे मोरभेट होईब मध्य स्थळ रे जय.”
वरील श्लोकाचा अर्थ असा आहे:-
गरुड विचारतो, "भगवान, जेव्हा तुम्ही कल्किच्या रूपात उतरता तेव्हा मी तुम्हाला कुठे भेटू शकतो?" त्याशिवाय मी तुझे दर्शन कसे मिळवू आणि तुझ्या सेवेत स्वतःला कसे समर्पित करू?
महाप्रभू उत्तर देत म्हणाले:- "हे गरुडा, मी तुला तिथे भेटेन जिथे ब्रह्मदेवाचा शुभ स्तंभ आहे, ज्याला पृथ्वीचा सूर्यस्तंभ मानले जाते आणि ज्याला बिरजा क्षेत्र किंवा गुप्त संभल म्हणतात." त्याला केंद्र म्हणतात. महापुरुष अच्युतानंदजींनी "हरिअर्जुन चौतिसा" मध्ये कलियुगाच्या समाप्तीबद्दल आणि भगवान कल्किचा जन्म आणि श्रीमंदिरात सापडलेल्या इतर चिन्हांचा उल्लेख केला आहे.
"नीलाचल छडी आंभे जिबु जेतेबेले लागीब रत्न चंदुआ अग्नी सेट बेले
निशा काळ्या मंदिरात चोरी, मोठा देउलुमोहर खासीब दगड,
बसिब जे. गिधाड पक्षी अरुण स्तम्भर.बतास रे बकर हेब नीलचक्र मोर.
वरील ओळींचा अर्थ:-
वरील ओळींचा अर्थ असा आहे की महापुरुष अच्युतानंद जी यांनी स्पष्ट केले आहे - भगवंत म्हणतात की “जेव्हा मी नीलाचल सोडेन, तेव्हा माझ्या रत्नजडित सिंहासनावरील रत्नजडित शामियाना प्रथम आग लागेल आणि माझ्या श्रीमंदिराच्या आवारात मध्यरात्री चोरी होईल, राक्षसांवरून दगड पडतील. बाटस (वादळ) मुळे नीलचक्र वळेल आणि वाकडी होईल. माझ्या अरुणस्तंभावर गिधाड पक्षी बसेल. या सर्व गोष्टी श्रीमंदिरातील श्री जगन्नाथ परिसरात घडल्या असून मलिका यांचे म्हणणे पूर्णपणे खरे ठरले आहे. यातून कलियुगाच्या पतनाचे संकेत मिळाले आहेत. त्यानंतर “कलियुग गीता” च्या दुसऱ्या अध्यायात महापुरुष अच्युतानंद जी श्री जगन्नाथ क्षेत्राच्या एका विशेष चिन्हाबद्दल सांगतात.
"मुंही नीलाचल छडी जीबी हो अर्जुन, मोहर भंडार घरे थीब जीते धन.
डाग कलंकित झाल्यावर, मोहर सेवक माने बटारे ना थाई”.
वरील ओळीचा अर्थ:-
अर्जुनने भगवान श्रीकृष्णाला विचारले, "तुम्ही नीलांचल सोडले तर श्रीक्षेत्रातून कोणती चिन्हे दिसतील, कृपया मला त्याबद्दल सांगा". भगवान श्रीकृष्ण उत्तर देतात, "अर्जुना, मी जेव्हा निलांचल सोडेन तेव्हा माझ्या मंदिराच्या आवारात असलेल्या भांडाराची प्रतिष्ठा राहणार नाही, याचा अर्थ खजिना म्हणजेच भांडाराची संपत्ती नष्ट होईल आणि तिजोरीचे सेवक धर्माचरण करणार नाहीत. भांडार पुन्हा संपत्तीने रिकामे होईल." अच्युतानंदजींनी “कलियुग गीता”च्या दुसऱ्या अध्यायात वर्णन केल्याप्रमाणे:-
"अर्जिबी धन खूप अन्याय करतो, तनहिरे तहंक दु:ख नोहिब विमोचन.
खाईबाकु नमिलिब,मोहर बडपंडंकू अण्णा ना मिलिब.
मोहर खराब देउलू खासीब दगड, श्रीक्षेत्र राजन मोर नसीबी पायर
राज्य जिब नाना साध पैबा ती सेई, तंकू मन्या ना करिब अन्य राजा केही.
या ओळीचा अर्थ असा आहे:-
"मी नीलाचल सोडल्यावर कलियुग संपेल. मी श्रीक्षेत्र सोडताच माझ्या क्षेत्रात खूप अन्याय होईल. आणि माझ्या हाताखालील नगरसेवक विविध अन्याय करून पैसे कमावतील, आणि भविष्यात माझे प्रमुख सेवक स्वतःची देखभाल देखील करू शकणार नाहीत." असे अनेक बदल श्री मंदिरात होणार आहेत. महापुरुष अच्युतानंदांनी मलिका येथील जगन्नाथ क्षेत्राचे आणखी एक चिन्ह सांगितले आहे:-
"पेजनला फुटी तोर पडिब बिजुली,
जिब जिगचे भगवान नीलाचल छडी."
या ओळींचा अर्थ आहे:-
जेव्हा श्री जगन्नाथ मंदिराच्या स्वयंपाकघरावर वीज पडेल, तेव्हा कलियुग संपेल आणि श्री जगन्नाथ निलांचल सोडून मानवी रूप धारण करतील. नुकतेच श्री जगन्नाथ मंदिराच्या स्वयंपाकघरावर वीज कोसळली असून याचा पुरावा यापूर्वीच देण्यात आला आहे. यावरून असे गृहीत धरता येईल की श्री जगन्नाथजींनी नीलांचल सोडले आणि मानवी शरीर धारण केले.
पुन्हा महापुरुष अच्युतानंद त्यांच्या “चौषथी पाताळ” या पुस्तकात श्री कल्पवताचा महिमा आणि श्री कल्पवताचा क्षय, कलियुगाचा अंत आणि भगवान श्री जगन्नाथ जी निळे आकाश सोडून मानवी देह धारण केल्याचा पुरावा देत जगन्नाथ क्षेत्रातील आणखी एका चिन्हाचे वर्णन करतात.
"से बात मुलारे अर्जुन जेहू बसिब दंडे, मृत्यूच्या वेळी, यम राजार दंडे.
से पण मोहर बिगर झुनू हेल धक्का, मोटे खराब भड लागाय सन माघबसूत.
से बात रु खंडे बकाल जेहू देब छडाई, हे सील त्याच्या कातडीतून फाटल्याचे आढळून आले."
या ओळींचा अर्थ:-
मंदिरात असलेले कल्पवत हे देवाच्या मूर्तीसारखे आहे. कल्पवताची तुलना देवाच्या शरीराशी केली आहे. कल्पवतातून थोडासा तुकडाही तुटला तर परमेश्वराच्या शरीराला खूप त्रास होतो. त्यामुळे आज विचार करण्यासारखी बाब म्हणजे कल्पवताची फांदी वारंवार तुटत आहे, याचा अर्थ महापुरुषाच्या सृष्टीनुसार कल्पवताची फांदी तुटली तर भगवंतांनी नीलाचल सोडून मानवाचे शरीर घेतले आहे आणि महापुरुष अच्युतानंदांनी या विषयात वर्णन केले आहे की:-
"कल्बत घाट हेब जेतेबेले नीलाचल छडी जीबे मदन गोपाळे.
कलबुतची फांदी पडीब ते काळेपर्यंत उगवली, नाना अक्रम मान हेब क्षेत्रभरे.
रुद्र थारू सेठरे अनविंश पर्यंत, स्थापना होईबे मोर सेवडी भाबरे ।
मोठे देउलारे तोंड नराहीबी बिअर, बाहेर होईबी देखी नर जुलमी.”
अर्थ :-
महापुरुष अच्युतानंदजींनी वरील ओळींमध्ये नमूद केले आहे की, जेव्हा कल्पवताची फांदी तुटेल तेव्हा माझ्या परिसरात खूप अन्याय, अनैतिकता, अनुशासनहीनता आणि अराजकता पसरेल. जेव्हा भगवान कल्की यांचे वय 11 ते 19 वर्षांच्या दरम्यान असेल, तेव्हा सरकारकडून श्री मंदिराची जबाबदारी घेण्यासाठी नवीन सेवक नियुक्त केले जातील. यावेळी भगवान श्री जगन्नाथांनी मानवांचे अत्याचार पाहून मंदिर सोडले आणि मानवी शरीर धारण केले. मलिका यांचे म्हणणे आज खरे ठरले आहे. पुन्हा महात्मा अच्युतानंदजींनी या परिस्थितीचे वर्णन करताना लिहिले आहे की:-
"बाद देउलु मोहर पत्हर खसिब, गरुड पक्षी नील चक्र बसिब वर ।
दयेने दयेने चालुरे मु ना होईबी दृश्य, भोग साबु नातू हेभ जाण पांडु शिष्य ।
समुद्र जुआर माडी असिब निकते, संरक्षणामुळे काही जीव धोक्यात आहेत."
तेव्हा महापुरुषाने वर्णन केले की जेव्हा गिधाड पक्षी नीलचक्रावर बसतात तेव्हा श्री जगन्नाथाच्या श्री मंदिरातून वारंवार दगड पडतात. त्यावेळी महाप्रसादाच्या प्रसादात महाप्रभू जगन्नाथ दर्शन देणार नाहीत. असे पुन्हा पुन्हा घडल्यास महाप्रसाद अनेकवेळा मातीखाली गाडला जाईल. यावरून हे सिद्ध होते की, श्री जगन्नाथजींच्या मंदिरातील परंपरेनुसार, जेव्हा भगवान जगन्नाथांना महाप्रसाद दिला जातो, तेव्हा महाप्रसाद देणाऱ्या मुख्य पुजाऱ्यासमोर महाप्रभू जगन्नाथजी हजर होतात. परंतु महापुरुष अच्युतानंदजींच्या म्हणण्यानुसार, जेव्हा गिधाड पक्षी किंवा गरुड पक्षी नीलचक्रावर विराजमान होईल, त्या वेळी मंदिरातून दगड पडेल आणि श्री जगन्नाथ महाप्रभूंच्या महाप्रसाद समारंभात मुख्य पुजाऱ्याला दर्शन देणार नाही. आणि यावेळी महाप्रभूंचा महाप्रसाद मातीत गाडला जाईल. महापुरुष अच्युतानंदजींनी या वेळी समुद्रात वारंवार वादळे येतील आणि समुद्राची पातळी खूप वाढेल आणि पृथ्वीवर पूर येईल असा इशारा म्हणून याचा उल्लेख केला आहे. जे आज पृथ्वीवर स्पष्टपणे दिसत आहे. जगन्नाथ परिसरात ही खूण पुन्हा-पुन्हा सापडली असून, त्यानंतर मोठा त्रास होणार आहे. त्यामुळे दयाळू संत असल्याने त्यांनी लोकांमध्ये मानसिक परिवर्तन घडवून आणून त्यांनी वैष्णव धर्म आणि देव यांच्याप्रती पूर्णपणे समर्पित होऊन अखाद्य अन्न खाण्यासह इतर दुर्गुणांचा त्याग केला पाहिजे. यासाठी महापुरुषांनी कलियुगातील लोकांना सावध केले आहे. या संदर्भात महापुरुषाने पुन्हा वर्णन केले आहे:-
श्री जगन्नाथजींच्या मुख्य मंदिरातून एक मोठा दगड पडेल आणि दिवसा त्या दगडावर घुबड बसेल असे महापुरुषाने सांगितले आणि या दोन्ही चिन्हे मंदिरात घडल्या आहेत आणि श्री जगन्नाथ परिसरात नजीकच्या काळात पुन्हा पुन्हा उल्का पडतील, याचा पुरावा आपल्याला महापुरुषांनी लिहिलेल्या अनेक ग्रंथांतून मिळतो."श्री धमरू हे मोठे दगड तज्ञ आहेत, दिबसरे उल्लूक तर उपरे बसिब ।
मो भुबने उल्कावर्षाव हेब घण घण, जेउ साबूने बाबूला अशुभ चिन्ह खाल्ले.”
"जय जगन्नाथ"